دوهفته پر از تنش در دانشگاه گذشت.

احمدی نژاد هم بالاخره قدم به دانشگاه گذاشت و مزد زحمات یک ساله اش در حاکم کردن استبداد و اختناق بر فضای دانشگاه را گرفت.

شاید اگر رییس جمهور به دانشگاه علامه یا علم وصنعت می رفت با این اعتراضات وسیع روبرو نمی شد ولی حکایت دانشگاه پلی تکنیک حکایتی جدا از دانشگاههای دیگر بود. دانشگاهی که ریاست آن( که دوستی بسیار نزدیکی با شخص رییس جمهور دارد ) بطور غیر قانونی اقدام به لغو مجوز انجمن اسلامی دانشجویان می کند و در عرض یک شب تمامی دفاتر این تشکل را مغول وار ویران می کند و همچنین  از ادامه تحصیل دانشجویان فعال در شورای صنفی و انجمن اسلامی ممانعت بعمل می آورد، مطمئناْ فضای این دانشگاه بقدری خفقان آور می شود (که بقول یکی از دوستان )، دانشجویان آزاده اش دیگر چیزی برای از دست دادن نخواهند داشت و رفتاری غیر از این رفتار از آنان انتظار نمی رود.

بخش خبری ۲۰:۳۰ در طی این هفته دو بار حاشیه های سانسور شده این مراسم را پخش کرد.

نکته ای که خیلی بیشتر از همه حوادث رخ داده در این مراسم مشهود بود مظلومیت دانشجویان واقعی پلی تکنیک بود. بخش اعظمی از سالن در اختیار دانشجو نماهایی( این هم یک واژه جدید است هم وزن با تماشاگر نما منظور همان دانشجویان.... است) بود که از ۷:۳۰ صبح سالن را پر کرده بودند تا فضایی برای دانشجویان واقعی و معترض دانشگاه پلی تکنیک باقی نماند ولی همان تعداد کمی که در آخر سالن توانستند جای بگیرند نشان دادند اینجا پلی تکنیک است نه دانشگاه امام صادق و دانشگاه امام حسین...

حرکت پلی تکنیک هشداری بود برای دولتمردان جمهوری اسلامی که اینجا دانشگاه است و مستقل از احزاب و نهادهای درون حکومتی وبرون حکومتی، قواعد حاکم بر دانشگاه جدا از قواعد وقوانین حکومتی است، در اینجا هر چه فشار بیشتر شود ، هر چه مدیران مستبد بیشتری بر مسند مقدس دانشگاه بنشینند ، واکنشهای دانشجویان رادیکال تر خواهد شد، اینجا دانشگاه است...

( این پست را تقدیم به تمامی دانشجویان مظلومی می کنم  که در دانشگاه پلی تکنیک با شجاعت  رودرروی رییس جمهور ایستادند و فریاد ظلم ستیزی شان را به گوش جهانیان رساندند)