تبليغاتX
کوچ -

دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387

بر سر دوراهی سرنوشت مانده ام.

هر دو مسیر سخت و سنگلاخ است. هیچکدام به هیچ کدام برتری ندارد. هر دو مسیر طولانی و پر پیچ و خم است. ولی هر دو مسیر به یک هدف منتهی می شود، زندگی...

شاید فردا، شاید دو روز دیگر و شاید هم ۱۰ روز دیگر...

ولی نه، درنگ جایز نیست. روزها چون آذرخش بر صفحه روزگار می آیند و می گذرند و تنها در این گذر ایام حسرت بر دل می ماند و حسرت.

شاید فردا راهم را برگزیدم. هردو راه سخت است ولی همیشه خدا هست...

راستی امشب بعد از مدتها به وبلاگ نوید سر زدم و مطالب جدیدش را دیدم. از اینکه باز می بینم  نوید می نویسد خیلی خوشحال هستم.

نوشته شده توسط سهیل در 0:29 |  لینک ثابت   •